A Mother and her mischievous boy

This is a story told by a mother’s deep distant eyes that were lost in the thoughts of her beloved son. This is a malayalam poem that touched me in a lot of ways. I was unable to transalte it into English effectively. Although I tried by best for everyone to feel the story the same way I did, Im not confident that it was entirely successful. The poem is beautiful, it was really hard for me to understand the words and therefore played as an obstacle in translating into English. I guessed the meaning of a lot of words and sentences. Consequently, it may be unclear and ambigous. Apologies for that. Nevertheless, heres me hoping that you would somehow understand it and feel it in your heart.

(Ps: Apologies if there are any malayalam speakers out there who sees this and thinks that I’ve done a terrible job translating  this beautiful peom)

Poem
അങ്കണ തൈമാവിൽ‌നിന്നാദ്യത്തെ പഴം വീഴ്‌കെ
അമ്മതൻ നേത്രത്തിൽ നിന്നുതിർന്നൂ ചുടുകണ്ണീർ
നാലുമാസത്തിൻ മുൻപിലേറെനാൾ കൊതിച്ചിട്ടീ

ബാലമാകന്ദം പൂവിട്ടുണ്ണികൾ വിരിയവേ
അമ്മതൻ മണിക്കുട്ടൻ പൂത്തിരികത്തിച്ചപോൽ
അമ്മലർച്ചെണ്ടൊന്നൊടിച്ചാഹ്ലാദിച്ചടുത്തെത്തീ
ചൊടിച്ചൂ മാതാവപ്പോൾ ഉണ്ണികൾ വിരിഞ്ഞ‌-
പൂവൊടിച്ചു കളഞ്ഞില്ലെ കുസൃതിക്കുരുന്നേ നീ
മാങ്കനി വീഴുന്നേരം ഓടിച്ചെന്നെടുക്കേണ്ടോൺ
പൂങ്കുല തല്ലുന്നതു തല്ലുകൊള്ളാഞ്ഞിട്ടല്ലേ
പൈതലിൻ ഭാവം മാറി വദനാംബുജം വാടീ
കൈതവം കാണാ‍ക്കണ്ണു കണ്ണുനീർത്തടാകമായ്
മാങ്കനി പെറുക്കുവാൻ ഞാൻ വരുന്നില്ലെന്നവൻ
മാൺപെഴും മലർക്കുലയെറിഞ്ഞു വെറും മണ്ണിൽ
വാക്കുകൾ കൂട്ടിച്ചൊല്ലാൻ വയ്യാത്ത കിടാങ്ങളെ
ദീർഘദർശനം ചെയ്യും ദൈവജ്ഞരല്ലോ നിങ്ങൾ
തുംഗമാം മീനച്ചൂടാൽ തൈമാവിൻ മരതക-
ക്കിങ്ങിണി സൗഗന്ധികം സ്വർണ്ണമായ് തീരും മുൻപേ
മാങ്കനി വീഴാൻ കാത്തു നിൽക്കാതെ മാതാവിന്റെ
പൂങ്കുയിൽ കൂടും വിട്ടു പരലോകത്തെ പൂകി
വാനവർക്കാരോമലായ് പാരിനെക്കുറിച്ചുദാസീനനായ്
ക്രീഡാരസ ലീലനായവൻ വാഴ്‌കെ
അയൽ‌പക്കത്തെ കൊച്ചുകുട്ടികളുത്സാഹത്തോ-
ടവർതൻ മാവിൻ‌ചോട്ടിൽ കളിവീടുണ്ടാക്കുന്നു
പൂവാലനണ്ണാർക്കണ്ണാ മാമ്പഴം തരികെന്നു
പൂവാളും കൊതിയോടെ വിളിച്ചുപാടീടുന്നു
വാസന്തമഹോത്സവമാണവർക്കെന്നാൽ
അവൾക്കാ ഹന്ത! കണ്ണിരിനാൽ അന്ധമാം വർഷക്കാലം
പൂരതോനിസ്തബ്ദയായ് തെല്ലിട നിന്നിട്ടു തൻ
ദുരിത ഫലം പോലുള്ളപ്പഴമെടുത്തവൾ
തന്നുണ്ണിക്കിടാവിന്റെ താരുടൽ മറചെയ്ത
മണ്ണിൽ താൻ നിക്ഷേപിച്ചു മന്ദമായ് ഏവം ചൊന്നാൾ
ഉണ്ണിക്കൈക്കെടുക്കുവാൻ ഉണ്ണിവായ്ക്കുണ്ണാൻ വേണ്ടി
വന്നതാണീ മാമ്പഴം; വാസ്തവമറിയാതെ
പിണങ്ങിപ്പോയീടിലും പിന്നെ ഞാൻ വിളിക്കുമ്പോൾ
കുണുങ്ങിക്കുണുങ്ങി നീ ഉണ്ണുവാൻ വരാറില്ലെ
വരിക കണ്ണാൽ കാണാ‍ൻ വയ്യത്തൊരെൻ കണ്ണനേ
സരസാ നുകർന്നാലും തായ തൻ നൈവേദ്യം നീ
ഒരു തൈകുളിർക്കാറ്റായരികത്തണഞ്ഞപ്പോൾ
അരുമക്കുഞ്ഞിൻ പ്രാണൻ അമ്മയെ ആശ്ലേഷിച്ചു

Meaning

As the first fruit fell from the mango tree, the mother felt a tear rolling down from the same eyes with which she caught her son doing an insidious mischief. Four months ago, while the tree was flowering profusely, she caught her little son happily engaged in plucking away the mango panicles. The mother reminded her naughty son that while he was meant to pick up the fallen mangoes that fall off the tree when they are ripe, destroying the panicles called for punishment. Hearing this, the young boys’ expressions changed, emotions changed, and the eyes that never met disappointment before  were over flowing with tears. The boy walked away by throwing away the panicles on the ground and obstinately saying that he is never going to pick up the mangoes. The poet is asking aren’t the adults (parents) the experts and as knowledgeable as God since they can scold the children who are not even able to put a sentence together?

Before the panicles turned into fruits and before enjoying the golden fragrance of the mangoes, the little boy left his mothers nest and embraced the heaven above. While he is living as a king and spreading happiness up in heaven; the little kids from the neighbourhood are happily playing underneath the mango tree. The mother witnesses other people’s and animals’ satisfaction whilst she is being the victim of a cruel destiny. The mother, sobbingly, picked up a fruit from the ground and goes to her son’s grave. She says to her son that the fruit was there to be taken by the boys little hands and eaten by his tiny mouth.

The mother, with eyes full of tears, is saying to the boy ‘Even when you used to get upset without knowing the truth, whenever I call you to have your food, did you not used to come to me reluctantly? Whilst the mother is standing there not being able to see or feel her son, her dear son embraced her in the form of a cool breeze.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s